ازدحام کلمات درون ذهنم،وبا خودکاری

که هیچ وقت،به دلخواه من روی کاغذ،

  نمی رقصد.

به پنجره می نگرم،به ستارگانی که

 فانوس به دست،در آسمان قدم می زنند

وبه ماه که فروزانه،می درخشد شاید

فراموش کرده،مدیون سخاوت خورشید

است.

به فرشتگانی که گویا،منتظرکسی از

زمین اند،مسافری که به پایان سفر رسیده،

من با تنهایی دنیایی دارم، با تاریکی...